فناوری نانو در خدمت مرمت آثار باستانی
تازه ترین خبرها در پیام رسان سروش irinn_channel@  با شبکه خبر به روز باشید.       
04:15 - چهارشنبه 25 فروردين 1400
کد خبر : ۵۱۵۷۸۶
تاریخ انتشار : شنبه ۲۸ مرداد ۱۳۹۶ - ۰۹:۰۳
دانشمندان از این پس برای مرمت آثار باستانی، فناوری نانو را به خدمت خواهند گرفت.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شبکه خبر، به نقل از پایگاه اینترنتی شبکه تلویزیونی یورونیوز، به کمک یافته های دانش شیمی و علم مواد، شیوه مرمت آثار باستانی تغییر خواهد کرد.
مرمت کاران از این پس با استفاده از فناوری های جدیدی مانند لیزر و با کمک دانش شیمی و علم مواد، مرمت کلیسای شهر پیزا را که از چهار سال پیش در ایتالیا آغاز شده است، ادامه خواهند داد. در حال حاضر برای مرمت این کلیسا از تکنیک های بازسازی سنتی استفاده می شود که به زودی این روش تغییر خواهد کرد.
مرمت کاران برخی تکنیک های نوین از جمله محصول ابتکاری برگرفته از ذرات نانو را  برای مرمت کلیسا آزمایش می کنند.
این محصول، به محکم سازی ساختار داخلی سنگ ها که در کلیساها عمدتا سنگ مرمر هستند،کمک می کند. این ماده به بخش های آسیب دیده سنگ تزریق می شود. برای مرمت کلیسای پیزا، از سنگ هایی استفاده می شود که پیش از این در قرن یازده میلادی نیز برای ساخت این کلیسا از آنها استفاده شده بود.
روبرتو چلا، مهندس عمران می گوید:« سنگ مرمر دارای منافذ کمی است و همین مسئله سبب شده است که ما از ذراتی در مقیاس نانو استفاده کنیم. ذراتی که بتوانند در داخل سنگ نفوذ کرده و ما را از ترمیم کامل اثر مطمئن کنند.»
گروهی از شیمیدانان که در چارچوب یک پروژه تحقیقاتی اروپایی در حال کار هستند، توانسته اند ترکیب محکم کننده جدیدی را تولید کنند.
این ترکیب حاوی کربنات کلسیم است و از مخلوط کردن اکسید کلسیم، آب و دی اکسید کربن به دست می آید. این ذرات کوچک نانویی با نفوذ به درون سنگ ها و ساختار فرسوده، از تجزیه آنها جلوگیری می کنند.
داریو پائولوچی، شیمیدان دانشگاه پیزا می گوید: «مهم است که این ذرات، طبیعت شیمیایی همان سنگ هایی را داشته باشند که باید ترمیم شوند. به این ترتیب با گذشت زمان، این ذرات تحت تاثیر فرایندهای مختلف فیزیکی و مکانیکی قرار نمی گیرند؛ فرایندهایی که می تواند در نهایت منجر به شکستن سنگ ها شود.»
پنج کلیسای اروپایی از جمله کلیسای سنت استفان در شهر وین، پایتخت اتریش در این پروژه مشارکت دارند.
در اتریش ویژگی های مکانیکی سنگ ها بررسی می شوند اما از آنجا که نمی توان نمونه های زیادی از سنگ های کلیسا را برای آزمایش ها استفاده کرد، دانشمندان سعی کرده اند عمر قطعه سنگ های محدودی را که برای نمونه استفاده می کنند، افزایش دهند.
ماتئا بن، دانشمند مواد در دانشگاه تکنولوژی وین می گوید:«ما برای حفظ سنگ های نمونه، روش های مختلفی را آزمایش کردیم. مثلا تلاش کردیم آنها را منجمد کنیم یا در محیط های نمکی و اسیدی قرار دهیم. درنهایت تصمیم گرفتیم با حرارت، عمر آنها را افزایش دهیم. بنابراین سنگ ها را تا دمای خاصی گرم می کنیم. پس از گرم شدن، مواد در داخل سنگ ها منبسط شده و به سمت مشخصی گسترش می یابند. آنها با این انبساط، به مواد معدنیِ اطراف فشار آورده و باعث ترک خوردن سنگ می شوند. ما به این ترک ها نیاز داریم تا آنها را محکم کنیم.»
این مواد محکم کننده برای محکم سازی انواع مختلف سنگ های کلیساهای اروپا  از جمله سنگ های آهکی، ماسه سنگ و سنگ مرمر استفاده شده اند.
پژوهشگران نتیجه استفاده از این ماده را روی سنگ های مختلف بطور دقیق بررسی می کنند.
یوهانس ویبر، کارشناس پتروشیمی از دانشگاه هنرهای کاربردی وین می گوید: «قبل از همه، مواد محکم کننده سنگ ها باید به خوبی توسط سنگ جذب شوند. سپس در دوران تبخیر آنها، این مواد باید در نقطه مشخصی در ساختار داخلی سنگ رسوب شوند. حجم این مواد نباید پس از سرد شدن خیلی کوچک شود. تمام مواد پس از سرد شدن کوچک می شوند، مواد محکم کننده سنگ ها نیز همین ویژگی را دارند. این مواد باید به مواد سنگ بچسبند اما نباید منافذ سنگ را کاملا ببندند.» آزمایش ها در کلیساهای جامع اروپایی همچنان در حال انجام است. پژوهشگران امیدوارند کارشان به حفظ بهتر میراث فرهنگی در سطح اروپا کمک کند.
پربازدید ها
روز
هفته
ماه
آب و هوا
۱۳°    ۲۶°